De recente Wet 12/2023 van 24 mei over het recht op huisvesting heeft belangrijke veranderingen gebracht op de Spaanse vastgoedmarkt en nieuwe regels voor het verhuren van vastgoed in Spanje. Deze wijzigingen, die zowel verhuurders als huurders raken, lijken in eerste instantie uitdagend. Toch is het belangrijk te begrijpen hoe deze veranderingen verhuurders kunnen beïnvloeden en hoe zij zich hierop kunnen aanpassen.
Beperkingen op de huurprijs van woningen
De CPI is afgeschaft als referentie-index voor de jaarlijkse huurverhoging. Sinds maart 2022 mogen verhuurders de huur niet meer dan 2% verhogen, en dit blijft zo tot 31 december 2023. Vanaf 2024 mag de verhoging bij grote verhuurders niet meer dan 3% bedragen.
Spanningsgebieden en huurbeperkingen
Een van de meest opvallende aspecten van de nieuwe wet is de definitie van "spanningsgebieden". Dit zijn gebieden waar de huur- of hypotheeklast meer dan 30% van het gemiddelde huishoudinkomen bedraagt, of waar de huurprijs minstens 3% meer is gestegen dan de CPI van de autonome regio. In deze gebieden legt de wet extra beperkingen op aan verhuurders. Zo wordt de huurverhoging bij nieuwe contracten beperkt tot 10% en mogen verhuurders geen nieuwe kosten aan de huurder doorberekenen die niet in het vorige contract stonden.
Vastgoedbeheer kosten en contractformaliteiten
Deze kosten komen voor rekening van de verhuurder of eigenaar. Een van de belangrijkste veranderingen door de nieuwe Huisvestingswet in Spanje is de herverdeling van vastgoedbeheerskosten en contractformaliteiten. Voorheen specificeerde de Urban Leasing Law (LAU) niet wie de makelaarscommissie moest betalen, en droegen de meeste verhuurders deze kosten over aan huurders. Met de nieuwe wet is deze praktijk veranderd.
De Huisvestingswet stelt duidelijk dat "vastgoedbeheerskosten en contractformaliteiten voor rekening van de verhuurder zijn". Dit betekent dat verhuurders nu de kosten van de makelaar bij het verhuren van een woning moeten dragen. Deze verandering bevrijdt huurders van een van de initiële kosten die zij vroeger hadden bij het huren van een woning.
Voor de invoering van deze wet kon de initiële uitgave voor de huurder bij het tekenen van een huurcontract oplopen tot vier of vijf maandelijkse betalingen: de fianza, de eerste maand huur, de makelaarscommissie (één maand huur of een tiende van de jaarlijkse huur plus 21% BTW) en één of twee extra borgmaanden.



